จะตาย ไม่กี่วันมันก็ปร่อออกมาได้แล้ว

จะตาย ไม่กี่วันมันก็ปร่อออกมาได้แล้ว ไม่เหมือนลูกชายฉัน…ดูซิ! ลูกเอ๊ย…เมื่อ ไหร่จะหมดเคราะห์หมดโศกเสียที หรือว่าจะต้องทาบุญเก้าวันเก้าวัดก็ไม่รู้ คอยดูนะ ฉันจะลากคอมันมาเข้าตะรางไหได้ เอาให้ฉาวโฉ่ไปทั้งเมืองเลยคอยดู”
“แม่ฮะ…” นายแพทย์สฤษด์คุณลากเสียงยาวอย่างเหนื่อยๆ “ให้เรื่องมัน แล้วไปแล้วเถอะครับ ผมเองก็ทำไม่ดีกับเขา ถ้าเขาจะเอาคืนบ้างก็ไม่เห็นจะ เป็นไร ดีซะอีก เรื่องมันจะได้จบๆ”
คุณพันธุรพีได้แต่อ้าปากค้าง ทากเป็นคนอื่นพูดจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่ ลูกกำลังคิดอะไรของลูกอยู่ ได้แต่ฮึดฮัด ปวยการอาละวาดในเมื่อไม่มีใคร เห็นด้วยเลยสักคน
นายแพทย์สฤษด์คุณมองมารดากระแทกเท้าป็งๆ ออกจากห้องไปด้วย
ความรู้สีกกลัดกลุ้ม นับวนเขายิงเดาโจ,1ฝถูก ไม่เคยรู้เลยว่าแม่กำลังคิดอะไร นอกจากทรัพย์สินส่วนแบ่งของคุ้มภูคากาซะลอง การหลบหน้าหนีทายในช่วงที่ มีปัญหาดูจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด แม่…ไม่เคยคิดถึงใครนอกจากตัวเอง
เหลือบมองดูหน้าหลานสาวก็เห็นฝ่ายนั้นมองอยู่ แม้ไม่มีใครพูดอะไร ออกมาแต่ก็สัมผัสได้ดี ในท่ามกลางหมอกควันของป้ญหา เยื่อใยบางๆ แห่ง ความผูกพันยังเหลืออยู่ ลากลับ ณ ตรงนั้นและกาซะลองก็ได้คำตอบ สิงที่ ผู้กองคาด…เริ่มเห็นเค้าความจริงขึ้นมา
“ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะคะว่าเรื่องมันจะซับซ้อนอย่างนี้ เท่าที่ฉันจำได้ ก่อนที่จะหมดสติไปฉันเหมือนหล่นลงไปที่ไหนสักแห่ง แต่ก็ไม่รู้นะคะว่าที่ไหน
เป็นไปได้มั้ยคะว่าที่นั่นคือปากอุโมงค์!” กาชะลองเอ่ยถาม จำได้ในความรางเลือน เหมือนลอยคว้างอยู่ในอากาศ แต่ที่ศกรบอก ป้าคำสร้อยพบหล่อนนอนนิ่งอยู่ที่ ลานกลางสนามหน้าบ้าน
“หรือว่ามีใครสักคนเอาตัวฉันขึ้นมา!” แม่แรงไฟฟ้า
นั่นเป็นสิงที่เขาเองกำลังคิด ท่านอนของกาซะลองเหมือนกำลังหลับสนิท รอบๆ บริเวณไม่มีร่องรอยใดๆ แม้แต่นิดเดียวว่ามีเหตุร้ายเกิดขึ้น
“ผมเองก็คิดอย่างนั้น เพราะจากหลักฐานที่ปรากฏอยู่มันเหมือนมีการ เคลื่อนย้ายมากกว่าจะเป็นบริเวณที่คุณหมดสติไปจริงๆ พอจะจำได้มั้ยว่าคุณ วิ่งตามคนร้ายไปถึงไหน”
ร่างสูง ที่สุด…เขาก็ไม่ได้มีใจปฏิพัทธ์แม่กาซะลองลักนิดนอกจากทำไปเพราะหน้าที่ หล่อนคิดมากไปเอง คกก็ยังเป็นคกคนเดิมที่เป็นทาสเทวีของหล่อนดั่งวันวาน
“แล้วนี่ศกจะไปหาปีบอีกเมื่อไรคะ อุ๊จะได้ไปหาด้วย ได้ข่าวว่าตกใจจน เสียขวัญ” เอ่ยถาม แม้จะคลายความกังวลลงแต่ก็อดระแวงไม่ได้ แม่ดาราสาว คนนั้นเสนห’น้อยอยู่เมื่อไหร่ หนุ่มๆ ในแวดวงสังคมชั้นสูงรมจีบกันเกรียว วูบหนึ่ง ที่อดคิดไม’ได้ หากหล่อนอยู่โน.ฐานะที่เทียบเท่ากับฝายนั้น กาซะลองยังจะ เป็นที่ทมายปองของใครอยู่ทรือเปล่า
“ยังบอกไม่ได้เลยอุ๊ ช่วงนี้ผมงานยุ่ง” แม่แรง ไฟฟ้า รถยนต์
ศกรตอบเรียบๆ พอจะดูท่าทางกาซะลองออก หล่อน[กรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง เมึ่อเห็นศรานตาเข้ามาชิดใกล้สนิทสนมด้วยท่าทางเกิน ‘เพื่อนเก่า’ แม้ยังไม่ได้ มีการตกสงกันด้วยวาจา แต่จากความผูกพันที่ก่อตัวมาเงียบๆ ต่างคนต่างคือ คนพิเคษที่หัวใจต้องดูแล คงจะดีกว่าทากจะกันใท้ครานตาอยู่ห่างออกไป
“ว้า แล้วเมื่อไหร่จะได้ไปล่ะคะ” โอดเสียงอ่อน คิรษะที่ปกคลุมไปด้วย ผมยาวสลวยเอียงเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ร่างสูงใหญ่เบี่ยงตัวหลบแต่ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้ พยาบาลสาวสวยทำหน้าย่น
“อุ๊นะห๊วงห่วง ชีวิตปีบเขายิ่งมีแต่เรื่องยุ่งยากอยู่ด้วย เอางี้ อุ๊ไปเองคน เดียวก็ได้ จะได้ไปทำหน้าที่แทนศกด้วย ดีมั้ยคะ”
เอียงคอถาม ไม่มีทางเลือก ผู้กองหนุ่มจำต้องพยักหน้า ยังดูไม่ออก…
ครานตาจะมาไมIหน เพราะเท่าที่รู้จัก คนทั้งคู่ไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น
“งั้นศกทำงานต่อเถอะค่ะ” อีกฝ่ายตัดบทแต่ยังไม่ลืมช้อนตาหวานขึ้นมา แม่แรงยกรถ
มอง
“แต่อย่าหักโหมมาก แล้วอย่าลืมทานโจ๊กเจ้าอร่อยที่อุ๊ซื้อมาฝากนะคะ อุ๊กลับ ก่อนค่ะ”
ยิ้มหวานให้อีกครั้งก่อนกลับไป ศกรถอนหายใจอย่างโล่งอก สายตาวาววับ ของศรานตาประกาศอย่างโจ่งแจ้ง ไม่เหมือนความสัมพันธ์ครั้งก่อนที่เขาเฝีาเทียว ไล้เทียวขื่อแทบตายแต่หล่อนมีเพียงสายตาที่เมินเฉย แม้สายตาจะฟล่งประกาย หวานระยับแต่ศรานตากั๊หวานกับทุกคน
ท้ายสุดเมื่อผ่านวัยหนุ่มคะนอง เขาก็ห่างหล่อนออกมาและข่าวคราวของ

แม่แรงไฟฟ้า

The following two tabs change content below.

edamcute2

โพสล่าสุดโดย
edamcute2 (ดูทั้งหมด)


Link มาที่บทความ จะตาย ไม่กี่วันมันก็ปร่อออกมาได้แล้ว

HTML Code

BBCode

Direct link

Short link