ต้องมีลิ'งใดเกิดขึ้น

ต้องมีลิ’งใดเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นกาซะลองย่อมไม่ลงใปที่สวนในยามวิกาลคนเดียว ป้าคำสร้อยนิ่งคิดไปครู่ก่อนที่จะส่ายหน้าช้าๆ
“ไม่มีค่ะ พอแพรสาหลับ ป้าก็เข้าห้องนอน แล้วก็มาเจอคุณปีบตอนรุ่งเช้า เออ…ใช่แล้วค่ะ ใช่แล้ว” ป้าคำสร้อยละลํ่าละลักเหมือนเพิ่งนึกได้
“เมื่อคืนมีคนลักลอบเช้ามาในบ้าน ป้าวิ่งตามมันไปจนมาเจอคุณปีบ แต่ก็ไม่เจอมันนะคะ” ท้ายเสียงอ่อนลง ร้อยตำรวจเอกศกรถามเสียงเข้ม
“แล้วป้าจำได้มั้ยว่ารูปร่างลักษณะมันเป็นยังไง” แว่นตากันแดด
ป้าคำสร้อยนิ่งคิด พยายามทบทวนความจำแต่ก็ส่ายหน้า
“จำไม่ได้ค่ะ ตอนนั้นมันมืด ป้าเห็นหน้ามันไม่ชัด แล้วอีกอย่างก็วิ่งตามใน ระยะไกลๆ ด้วย นี่สงสัยว่าคุณปีบต้องแอบไปตามมันแน่ๆ เลยค่ะ เลยไปนอน ฟุบอยู่ในสวน ไม่รู้ว่าถูกมันทำร้ายรึเปล่า”
นัยน์ตาคมกวาดมองไปทั่วร่างบางที่นอนนิ่ง ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อ ไม’พบบาดแผลใดๆ ตามร่างกายของหญิงสาว นอกจากรอยถลอกเล็กน้อยคล้าย ขูดกับอะไรลักอย่าง กาซะลองยังปกติ แม้ตอนที’เขาไปพบ หล่อนก็เทมือน คนนอนหลับไปเท่านั้น เอื้อมมือไปกุมมือหล่อนแน่น บีบกระชับเบาๆ คล้ายจะ ปลุกปลอบขวัญให้ตื่น
■ปีบ…ได้ยินผมมั้ย” แว่นกันแดด
ร่างบางยังนอนนิ่งจนคนมองใจหาย ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ความกลัด กลุ้มแล่นพล่านไปทั่ว เกิดอะโรขึ้นกาซะลองถึงหมดสติไปเช่นนี้ หล่อนได้พบเห็น อะไร โครเป็นคนหำ บีบมือน้อยนั้นอีกครั้ง คราวนี้ศกรรู้สืกถึงแรงสั่นสะท้าน เบาๆ มือเรียวขาวกระดิก
“ปีบ…รู้สีกตัวแล้วใช่มั้ย”
กาซะลองลืมตาขึ้นช้าๆ หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ ในความรางเลือนคล้าย ได้ยินเสียงคุ้นหู เขม้นมองอีกครั้งและนัยน์ตาคมก็เห็นใบหน้าเข้มที่คุ้นเคย อยู่เสมอในหัวใจ “ศก…”
รอยยิ้มพร่างกระจ่างหน้า ในที่สุดกาชะลองก็ฟินตื่นขึ้นมา
“คุณปลอดภัยแล้วนะ”
“ปลอดภัย…” ริมฝีปากแห้งผากทวนคำ ปลอดภัย นี่เขาพูดถึงเรื่องอะไร
กาชะลองหน้าเสียและยิ่งซีดหนักเมื่อคุณพันธุรพีเอ่ยต่อ “ก็คู่รักตัวดีของหลานแกมันบุกมาถึงที่นี่ ดีนะที่ฉันกลับมาก่อน ไม่งั้นแก ก็คงไม่แคล้วต้องกลายเป็นศพแทนการนอนหยอดนั้าข้าวต้มอย่างนี้” “คุณดิสธร”
คล้ายจะเป็นการทวนคำถามกึ่งสงลัยระคนแปลกใจ คุณพันธุรพีเห็นท่าทาง ของผู้เป็นลูกชายแล้วช่างแสนหมั่นไล้ ทำเป็นไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ทั้งๆ ที่เพิ่งมีเรื่อง กับมันมาหยกๆ แว่นตา
“ใช่! จะใครเสียอีก ก็ลูกชายกุ๊ยๆ ของท่านรัฐมนตรีนั่นล่ะ” กระแทก เสียงอย่างชิงชัง ยิ่งเห็นหน้าหลานสาวความชิงชังก็ยิ่งทบทวี อยู่ดีไม่ว่าดี ดัน ชัก3กเข้าป้าน
“มันคงจะแค้นที่ฤษดIปยิงมัน เลยตามมาแก้แค้นถึงที่นี่”
นายแพทย์สฤษด์คุณขมวดคิ้ว ลูกชายท่านรัฐมนตรีน่ะหรือที่Iกรธแค้น
^งชังเขา ก่อนหน้านี้อาจจะใช่ แต่จากถ้อยคำที่แพรสานำมาบอก มันช่างแตกต่าง
ราวพัากับดิน หนุ่มใหญ่หันไปบอกมารดา
“ไม่น่าจะเป็นไปได้นะครับ ผมกับคุณดิสธร เราเหมือนจะเข้าใจกันดีแล้ว” “เข้าใจกันดี!” คุณพันธุรพีขึ้นเสียงสูง นีลูกกระทบกระเทือนทางสมองจน
กลายเป็นบ้าไปแล้วหรือนี่ คว้าเอาปีนไปยิงเขาปางตาย ใครที่ไหนจะยอมดี!
“อาจจะเป็นอย่างที่น้าฤษด์ว่าก็ได้นะคะคุณยายเล็ก คุณดิสธรกับน้าฤษด์ เข้าใจกันดี เหตุการณ์เมื่อคืนอาจจะมีการเข้าใจผิด”
“แกเงียบไปเลยยัยปีบ นาหน้าอย่างแกจะมารู้มาเห็นอะไรนอกจากหน้ามีด ตามัวหลงนายดิสธรนั่นจนลืมหูลีมตาไม่ขึ้น ฉันเห็นกับตาว่ามันปีนเข้ามาซ้อม นายฤษด์ถึงในบ้าน มันจะมาฆ่าน้าแกตายยังเข้าใจผิด…เข้าใจผิด อ้อ! หรือว่า ต้องรอให้นายฤษด์กลายเป็นศพนอนขึ้นอืดเลยใช่มั้ยถึงจะเข้าใจถูก!” กระแทก เสียงอย่างหมั่นไส้เต็มแก่ กาซะลองหน้าเซียวจนร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องเอ่ยขึ้น
“ผมว่าอาจจะมีการเข้าใจผิดอย่างที่ปีบว่าก็ได้นะครับคุณยายเล็ก คุณ ดิสธรยังนอนเจ็บอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่น่าจะมีแรงตามมาทำร้ายน้าฤษด์ถึงที่นี่” “ทำไมจะไม่ได้ มันก็แอบออกมาน่ะสิ ลูกเสือลูกตะเข้อย่างนั้นตายยาก

แว่นตากันแดด

The following two tabs change content below.

edamcute2

โพสล่าสุดโดย
edamcute2 (ดูทั้งหมด)


Link มาที่บทความ ต้องมีลิ'งใดเกิดขึ้น

HTML Code

BBCode

Direct link

Short link