คุณดิสธรเป็นไงบ้างแพรจักรยาน

“ไม่เป็นไรจ้ะแพร พอดีฉันกับผู้กองเดินมาเอาของที่รถน่ะจ้ะ” ออกตัว ก่อนเหลือบมองไปทางหน้าเข้ม ก็เห็นเขาทำไม่รูไม่ชี้ ผู้กองร่างใหญ่ถามเด็กสาว หน้าตาเฉย
“คุณดิสธรเป็นไงบ้างแพร” จักรยานล้อโต
“ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ บ่นว่าอยากทานซุปเห็ดหอม แพรเลยกะว่าจะทำมาให้” กาซะลองแอบทำหน้าแหย นึกเห็นใจ ความปรารถนาดีของเด็กสาวคงเก้อ ทากรู้ในภายหลังว่าลูกชายท่านรัฐมนตรีกลับไปในทันทีที่หล่อนเดินออกมา เหลือบสายตามองไปทางร่างสูงใหญ่ก็เห็นศกรพยักหน้ารับรู้ เหมือนจะไม่มีการ สนทนาเรื่องนี้ต่อไปอีกเมื่อเขาบอกว่า “งั้นเรากลับกันเลยแล้วกัน”
มือแข็งแรงล้วงเข้าไปในกระเปากางเกงหยิบกุญแจรถออกมา แต่ยังไม่ ทันที่จะเอื้อมมือไปเปิดประตู เสียงหนึ่งก็แหวกอากาศออกมา ด้วยสัญชาตญาณ และประสบการณ์การทำงานมานานปี ศกรตวัดร่างที่ยืนอยู่เคียงข้างไว้ในอ้อม กอด แล้วหมุนตัวลงพร้อมตะโกนลั่นบอกเด็กสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล “แพร หมอบลง”
กาซะลองรู้สืกได้ถึงอ้อมอกอุ่นที่รัดร่างหล่อนไว้ หญิงสาวหลับตาปีเมื่อได้ ยินเสียงเปรี้ยงปะทะเข้ากับตัวรถอย่างจัง มันรัวเร็วดังลั่นสามสีนัดก่อนที่จะเงียบ เสียงลง
ศกรยังกอดหล่อนไว้แน่น ร่างสูงใหญ่ของเขาบังร่างหล่อนไว้จนมิด ชายหนุ่มผงกหน้าขึ้นมองเมื่อสังเกตเห็นว่าเหตุการณ์สงบลง “เราถูกลอบยิง” “เห็นคนร้ายมั้ยคะ เห็นมั้ย” จักรยาน fat bike
เหมือนเด็กเสียขวัญ กาซะลองละลํ่าละลักแทบไม่เป็นภาษา ทั้งใจหายทั้ง ฉุนโกรธ นีคดจะเอาชีวิตกันเลยหรือ
ศกรส่ายหน้า มือแข็งแรงประคองร่างระหงให้ยืนขึ้น ผู้กองหนุ่มกวาด สายตามองไปโดยรอบ ไม่มืร่างของใครคนนั้น นอกจากร่องรอยของใบไมไหว ที่ใครบางคนแฝงกายหนีไป
“ปีบไม่เป็นไรใช่มั้ย” เอ่ยถามเมื่อเห็นร่างบางสั่นระริก กาซะลองส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ ปีบไม่เป็นไร”
มากรู้มั้ยที่รู้ว่าแพรปลอดภัย”
กระแสเสียงอ่อนโยนจนคนฟังนาตาคลอ ถึงไม่ได้มีจิตใจรักใคร่นาย
แพทย์หนุ่ม แต่ความอาทรทิ่อีกฝายมีให้ก็สัมผัสไดIม่ยาก นายแพทย์สฤษด์คุณ จับมือนุ่มกุมเบาๆ
“รู้มั้ย ตอนที่ยัยปีบโทรไปบอกว่าถูกลอบยิงแล้วแพรหมดสติ ฉันตกใจ แทบคลั่ง รู้ว่าแพรไม่รักก็พยายามตัดใจ แต่พอรู้ว่าแพรเจ็บปวดอย่างนี้ ฉัน ก็รู้ว่าไม่มีทางตัดใจจากแพรได้ แพรจะรักใครก็ได้ แค่ขอให้แพรปลอดภัยก็พอ”
แพรสาบีบมือหนาใหญ่นั้นตอบ เต็มตื้นกับความรูสืกของอีกฝ่าย ความโกรธ
เกลียดดูเหมือนจะไม่เหลือ อย่างน้อยที่ผ่านมาคุณหมอก็มีแต่ความ1/รารโ)นาดี
“ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ แล้วแพรก็ต้องขอโทษคุณหมอด้วยนะคะ ที่ผ่านๆ มาแพรมองข้ามความรักความหวังดีของคุณหมอ แพรไม่ได้รักใครอย่างที่คุณหมอ เข้าใจหรอกค่ะ” จักรยานล้อใหญ่
นายแพทย์สฤษด์คุณสบตากลมหวานนิ่ง เหมือนจะมืคำถามจนแพรสาต้อง รีบบอก
“แพรคุยกับคุณดิสธรแล้วค่ะ ที่บอกว่ารักเขา ตอนนั้นแพรเพียงแต่โกรธ คุณหมอที่ดูถูกนั้าใจแพรเหลือเกิน ก็เลยพูดอะไรอย่างนั้นไปจนเกิดเรื่องยุ่งๆ ขึ้น”
สายตาของนายแพทย์หนุ่มเป็นประกาย เหมือนหินหนักที’ถ่วงหัวใจจะ กลายเป็นปุยนุ่น
หนุ่มใหญ่ยิ้มอ่อนโยนปรีดาอย่างที่สุด
“คุณดิสธรฝากบอกด้วยนะคะว่าไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองคุณหมอ เรื่องถูก ยิงก็เป็นแค่อุบัติเหตุหยอกล้อกันแล้วปืนลั่น”
“ฉันนี่แย่จัง” รำพึงออกมาเบาๆ อย่างละอายใจ หน้าขาวจัดซบลงกับมือ ของตัวเองยิ้มเหนื่อยๆ
“ท่าทางคุณหมอเหนื่อยๆ นะคะ”
“ก็นิดหน่อย เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนทังคืน ห่วงแพร”
“โธ่! คุณหมอ” นํ้าเสียงเต็มตื้นอาทร
“แพรไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ คุณหมอกลับบ้านไปพักผ่อนนะคะ” “ได้ยังไง ฉันเป็นหมอก็ต้องอยู่ดูแลแพร”

จักรยานล้อโต

The following two tabs change content below.

edamcute2

โพสล่าสุดโดย
edamcute2 (ดูทั้งหมด)


Link มาที่บทความ คุณดิสธรเป็นไงบ้างแพรจักรยาน

HTML Code

BBCode

Direct link

Short link