Updates from สิงหาคม, 2017 สลับแสดงความคิดเห็น

  • Shin28

    Shin28 เวลา 3:52:03 pm on Thursday ที่ 17 August 2017 เพอมาลิงค์ | ตอบ

    ชำแหละ เจแปน 3 เช้าตรู่ในโอซากะ 

    เท่าที่จำไดัมีรายการทีวีรายการหนึ่งเคยนำเสนอส้วมรุ่นใหม่ ที่ถือเป็นสิ่งประดิษฐ์สำหรับยุคสมัยก็ว่าได้. ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาเห็นและได้ใช้ ในห้องพักธรรมดาๆแบบนี้. หน้าตาเจ้าชักโครกรุ่นประหยัดนี้ ดูไม่ต่างจากรุ่นธรรมดาที่เห็นกันทั่วไปในบ้านเรา. เพียงแต่ตรงด้านบนมีก๊อกน้ำ ไว้สำหรับล้างมือเมื่อเราล้างมือแล้วน้ำที่ล้างมือจะเอาไปใช้ที่ถังชักโครกด้านล่างอีกที. ทีนี้มาถึงทีเด็ดด้านขวามือมีกล่องสีขาวๆขนาดประมาณรีโมทแปะอยู่มีภาษาอังกฤษเอ้ย ภาษาญี่ปุ่นกำกับพร้อมภาพสัญลักษณ์. ต่อให้เราไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นก็เดาจากภาพออกว่า ปุ่มไหนทำหน้าที่อะไร. ครับที่นี่เขาเลิกใช้สายชำระกันไปนานแล้วล่ะครับราวๆยี่สิบปี ส้วมมาตรฐานญี่ปุ่นยุคนี้จึงมีระบบชำระล้างแบบกดปุ่มกันทุกบ้าน พร้อมระบบเป่าลมให้แห้งเป็นระบบเสริม. ราคาก็คงไม่แพงมากเนื่องจากผลิตกันจำนวนมาก. มารู้ที่หลังว่าในบ้านเราก็มีเข้ามาแล้วแต่เนื่องจากราคาแพงและมีประกันแค่ปีเดียว. เลยไม่ได้รับความนิยม. ตอนแรกผมนึกในใจว่าเกิดนั่งไปแล้วมันเสียหรือฉีดน้ำไม่ออกจะทำไงหว่า. ลองกดดูดีไหม ถ้ากดแล้ว เกิดน้ำแรงมิพุ่งมาโดนน้ำเอาสิ. สุดท้ายผมก็ปลดทุกข์แรกในญี่ปุ่นสำเร็จอย่างนุ่มนวล.

    คืนแรกในญี่ปุ่นของผมก็ราบรื่นตลอดคืนไม่มีสะดุดตรงไหน. กังวลนิดๆว่าจะมีผีไร้หน้ามานอนเตียงข้างๆไหมเนี่ย. แถมมีเสียงการ้อง เป็นเสียงประกอบแทนเสียงหมาหอน. กา. กา. กา. เช้าวันแรกในญี่ปุ่น. ตีห้าในเดือนพฤษภาคมฟ้าสว่างเหมือนเจ็ดโมงบ้านเรา ผู้คนออกจากบ้านเพื่อไปทำภาระกิจของใครของมัน. ผมล้างหน้าล้างตาแล้วจัดการกับมื้อเช้า. เอาโซบะใส่เตาไมโครเวฟทั้งซองแล้วมันก็พองขึ้นๆ จนน่ากลัวจะแตกตูม ผมรีบปลดล็อคแล้วเอาออกมา. ทั้งกลิ่นและรสชาดพอจะรองท้องแก้ขัดได้ไม่เลว. หลังจากนั้นก็ไปสมทบกับชาวคณะที่หน้าห้องพัก อาจารย์ดีกับคณะมารออยู่แล้ว ทราบมาว่าท่านนัดกับเพื่อนให้มารับของฝาก. เพื่อนของอาจารย์ดี เป็นประธานโรตารี่ฯ ไปเมืองไทยปีละหลายครั้ง ทุกครั้งจะนำเงินบริจาคไปให้โรงพยาบาลที่ขาดแคลนอุปกรณ์ เป็นประธานบริษัทธุรกิจด้านการศึกษา. ชื่อ คุณโอกาโมโตะ. พอคุณโอกาโมโตะมาถึงก็ทักทายพวกเราด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แกสวมเสื้อยืดฮาร์ดร็อคคาเฟ่ สาขาแบงค้อก ไว้ด้านใน สวมทับด้วยแจ็คเก็ตสีขาว กางเกงสีอ่อนๆดูสุภาพแต่เท่ห์สุดขีด ด้วยวัย66ปี ประมาณจิ้กโก๋รุ่นแรก คุณโอกาโมโตะ เสนอตัวจะพาชาวคณะเราเที่ยวโอซากะในวันนี้ พร้อมกับโชว์ตารางและแผนการเดินทางตลอดวัน มีลายมือกำกับในแผนการเดินทาง. พี่แกทำการบ้านมาอย่างดี (ทำไมโชคดีอย่างงี้นะพวกเรา) แต่……… รถของพี่แกนั่งได้แค่หกคน นั่นหมายความว่าพวกเราสองคนจะอด. ไม่ได้ไปเที่ยวกัน. ต้องจับไม้สั้น ไม้ยาวไหมเนี่ย. เอาล่ะสิครับ. พี่. น้องงงงงง

     
  • Shin28

    Shin28 เวลา 3:49:56 pm on Thursday ที่ 17 August 2017 เพอมาลิงค์ | ตอบ

    ชำแหละ เจแปน 2 มื้อแรก และคืนแรกในโอซากะ 

    หลังจากขึ้นรถไฟขบวนเกือบสุดท้ายเพื่อมาที่พัก. (ภาษาญี่ปุ่นเรียก. Ryokan แปลว่าโรงเตี๊ยม )ตามข้อมูลของ อาจารย์ปุ้ม เป็นอพาร์ทเม้นท์แบ่งให้เช่ารายวัน มีห้องละสองเตียง มีตู้เย็นและเตาไมโครเวฟพร้อมประกอบอาหาร”.แต่ขนาดเล็กนะคะ.” อ.ปุ้มสำทับทิ้งท้าย. ในที่สุดรถไฟก็จอดป้ายสุดท้ายแต่ไม่ใช่ป้ายที่เราต้องการลง. หมายความว่าเราพลาดอะไรสักอย่าง. ทีมงานบางคนช่วยกันดูป้ายสถานที่. เปิดแผนที่ในโทรศัพท์เพื่อตรวจเช็ค. ทันใดนั้นเอง. สุภาพสตรีชาวญี่ปุ่นแต่งเครื่องแบบเหมือนเจ้าพนักงานบริการบนรถโดยสาร เธอสวมถุงมือสีขาวท่าทางสง่า ดูเป็นทางการมากแม้ว่าเวลาใกล้จะเที่ยงคืนเต็มที่. เราเข้าไปสอบถามถึงบริเวณที่เราต้องการไป หล่อนผายมือไปที่รถคันเดิมที่คนเริ่มลงจากรถไปหมดแล้ว. คนกลุ่มใหม่เริ่มขึ้นบนรถ. เราต้องนั่งรถย้อนไปหนึ่งสถานีแล้วลงเดินอีกประมาณห้านาทีก็ถึง. หล่อนโค้งคำนับตามมารยาทชาวญี่ปุ่นก่อนจาก. ผมมองหล่อนเดินลงสถานีไป คิดในใจว่านี่คงเป็นภาระกิจสุดท้ายของเธอในวันนี้แล้วสินะ

    เมื่อรถไฟจอดเราช่วยกันดูแลข้าวของ บางคนก็อาสาถือกระเป๋าให้สตรีสูงวัยดูท่าทางเป็นมิตร ทราบภายหลังว่าท่านเป็นผู้ดูแลโครงการฯที่พวกเรามาครั้งนี้. สมมุติว่าชื่อ อาจารย์ดี ละกันนะครับ. เราเดินลงบันไดมาถึงชั้นล่าง. เห็นคนจรจัด นั่งก้มหน้าอยู่บนฟุตบาท “อ๋อสายสืบน่ะพี่” บัดดี้ผมบอก “คงขึ้นกับโรงพักแถวนี้แหละ”. ถัดไปสักพัก เห็นชายชราสูงวัยถือถุงพลาสติคใบใหญ่ ในนั้นมีกระป๋องเครื่องดื่ม. ขวดน้ำเปล่า. แกเดินไปคุ้ยที่ถังขยะหน้าร้านสะดวกซื้อ หยิบกระป๋องเปล่าใส่ในถุงของแก แล้วเดินถ่อมๆลับสายตาไป. ” ผิดค่ะ. ผิด” “เรามาผิดทางค่ะ” อ.ปุ้มบอก เราต้องย้อนกลับไปที่สถานีแล้วเดินไปอีกทางค่ะ. สายสืบยังนั่งก้มหน้าที่เดิม.ระหว่างทางผ่านร้านราเม็งที่มีป้ายโฆษณาหน้าร้านเป็นภาษาไทย ผมนึกในใจว่าอย่างน้อยคงสั่งอาหารได้ง่าย. ทันใดนั้นมีสาวน้อยหน้าตาดีโผล่ออกมาเชิญเราเข้าไป ผมชะโงกดูในร้านที่ไม่ใหญ่นัก. มีคนท้องถิ่นนั่งกันอยู่ เราก็เลยถือโอกาสถามทาง. “อุ้ยขอโทษค่ะ.” เมื่อกี้ถูกทางแล้วค่ะ. แฮะๆ”. เราเดินผ่านสายสืบสามครั้ง. คืนนี้เค้าคงกลับไปรายงานว่าเหตุการณ์ปกติครับ. ยกเว้นมีกะเหรี่ยงหลงทางมาเจ็ด แปดคน เดินไปอีกนิดก็ถึงแล้วค่ะ. แต่แถวนั้นคงไม่มีอะไรกิน. เราหาร้านอะไรกินกันก่อนเข้าที่พักดีกว่านะคะ. ตกลงตามนั้น เราต้องแยกเป็นสองกลุ่มเพราะร้านร้านราเมงเป็นร้านเล็กๆ. ส่วนอีกร้านก็ไม่ใหญ่ไปกว่ากันมากนัก. ผมเลือกร้านที่คนเยอะกว่า.

    เปิดประตูเข้าไปมีที่ว่างสองโต๊ะ ลักษณะการตบแต่งร้าน ออกวัยรุ่นกว่า. เพลงในร้านก็เป็นเพลงวัยรุ่น. มีหนุ่มญี่ปุ่นท่าทางกึ่มๆ สวมเสื้อสีดำนั่งก้มหน้าเข้าหาผนังร้าน ค่อยๆซดราเม็งอย่างเงียบๆ. เรานั่งโต๊ะริมหน้าต่างกระจก โชคดีเมนูอาหารมีภาพประกอบ และมีภาษาอังกฤษกำกับ. ผมเลือกspicy ramen จำนวนพริก1เม็ด ตามภาพ คงหมายความว่าเผ็ดน้อย. เพื่อนร่วมก๊วนอีกสองคนเลือกสามเม็ด คือเผ็ดที่สุด. ส่วน อาจารย์อั้ม(ชื่อสมมุติอีกนั่นแหละ)เจ้าของโครงการฯที่ผมเป็นผู้ช่วย สั่งอะไรผมจำไม่ๆได้ รู้แต่ว่าแกสั่งเบิ้ลสองเลย. เล่นเอาผมตกใจเพราะราเม็ง ราคาญี่ปุ่นราคาเกือบ700เยน. ขนาดชามที่เห็นโต๊ะข้างๆนั่งซด. พี่แกคงนั่งมาสักพักยังเหลืออีกตั้งครึ่ง. หันไปดูพนักงานในร้านก็เป็นสาวน้อยหน้าตาดี(อีกนั่นแหละ). มีผู้ช่วยพ่อครัวอายุไม่น่าเกินสามสิบและพ่อครัววัยเดียวกันที่กำลังลวกราเม็งอย่างพิถีพิถัน. แต่ไม่ช้าจนเอื่อย. แล้วอาหารค่ำ. มื้อแรกในญี่ปุ่นก็ลงไปนอนอุ่นในกระเพาะของทุกคน. ดูท่าทางร้านที่ผมเลือกรสชาดน่าจะคบได้มากกว่า. พรุ่งนี้ทางที่พักมีคูปองอาหารเช้าเป็นขนมปังและน้ำส้ม. ซึ่งมีแจกแบบสุ่มๆมาให้. บังเอิญคณะของเราได้รับมาถือว่าโชคดี. แต่คงไม่อิ่ม. อ.ปุ้มเสนอว่าเราควรหาซื้ออาหารเช้าขึ้นไปเลยเพราะจะเดินลงมาหาอะไรกินตอนเช้าจะไม่ทัน.

    ผมเดินเข้าร้านสะดวกซื้อที่ใกล้ๆได้ราเม็งห่อนึง ราคา300กว่าเยน. ดูๆคงพอพึ่งพาได้พร้อมกับกาแฟกระปุก (ขวดอลูมิเนียมแบบสั้นๆ)กับโยเกิร์ต. เอาล่ะสิที่นั้ใครจะซวยนอนคู่กับผมล่ะเนี่ย. เพราะนอนกรนเสียงดังอย่างร้ายกาจ เนื่องจากชายชาวคณะนอนกรนเกือบทุกคน. อ. ปุ้มที่เป็นห่วงว่าจะเกิดสงครามย่อยๆระหว่างเสียงกรนแข่งกัน. เพื่อเป็นการตัดปัญหา เลยให้นอนแยกกันไปเลย. หน้าตาห้องพัก. ไม่ขี้ริ้วเลยล่ะครับ จัดว่าดีมากเสียด้วยซ้ำไป. ทิวทัศน์ตรงระเบียงก็ตระการตา. ด้วยหอคอยฮิตาชิ. ไหนดูห้องน้ำหน่อยสิ. ที่นี่แยกห้องสุขากะห้องอาบน้ำออกจากกัน. ตรงกันข้ามมีอ่างล้างจานและตู้เก็บของ ถัดไปเป็นตู้เย็น ส่วนนี้เขายกพื้นสูงกว่า เพื่อวางท่อน้ำ ซึ่งก็ดูสะดวกดีถ้าเกิดปัญหา ก็แค่เปิดพื้นขึ้นแล้วซ่อมได้เลย ต่างจากบ้านเราที่มักจะวางท่อทะลุพื้นลงไปชั้นล่าง. บริเวณที่นอน แบ่งสองเตียงซ้าย ขวา มีทางเดินตรงกลาง แถมอ่างล้างหน้าพร้อมกระจกและตู้เสื้อผ้าด้วย. มีทีวีจอบางวางหัวเตียง ทุกอย่างจัดวางครบถ้วนตามความจำเป็น. ผมวางกระเป๋าลงท้ายๆเตียง. แล้วเข้าห้องสุขาเพื่อจะปลดทุกข์. แต่เมื่อเปิดเข้าไป. เฮ้ยยยยย..งงงง. นี่มันชักโครกประเภทไหนกันล่ะเนี่ยยยยยย. ปวดก็. ปวด. จะถามใครก็อาย. แบบเกรงใจด้วย. ต่อตอนถัดไปละกันครับ

     
c
เขียนโพสต์ใหม่
j
โพสต์ต่อไป / ความคิดเห็นต่อไป
k
โพสต์ก่อนหน้า / ความคิดเห็นก่อนหน้า
r
ตอบกลับ
e
แก้ไข
o
แสดง / ซ่อนความคิดเห็น
t
ไปที่ด้านบนสุด
l
เข้าสู่ระบบ
h
แสดง / ซ่อนความช่วยเหลือ
shift + esc
ยกเลิก